ست شامورتی کتری و قوری مدل «آتیش نوش» ۳ لیتری

ست شامورتی کتری و قوری ۳ لیتری مدل آتیش نوش؛ چای آتشی به سبک خانه مادربزرگ بعضی نوشیدنی ها فقط برای رفع تشنگی هستند، بعضی ها برای گرم شدن و بعضی ها هم یک راست آدم را می برند وسط خاطرات قدیمی؛ جایی که در باغ بزرگ ترهای خانواده، آتش روشن بود، کتری گوشه ای آرام قل قل می کرد و قوری چای با حوصله روی آن جا خوش کرده بود. چای آتشی از همان نوشیدنی هایی است که فقط نباید آن را خورد؛ باید کنارش نشست، بوی دود و چای را نفس کشید، چند بار گفت «هنوز دم نکشیده؟» و بعد هم با وجود اینکه زبانمان از داغی چای سوخته، با اعتمادبه نفس اعلام کنیم: «به به! این شد چای!» اما درست کردن همین چای به ظاهر ساده، وقتی تعداد افراد زیاد باشد، گاهی به پروژه ای بزرگ تر از برپایی خود کمپ تبدیل می شود! مخصوصاً وقتی تجهیزات مناسبی همراه نداشته باشید و بخواهید برای یک جمع خانوادگی یا دوستانه، وسط طبیعت چای آماده کنید. ماجرای پرپیچ وخم درست کردن چای آتشی برای یک جمع شلوغ! تصور کنید صبح جمعه است. همه با انرژی فراوان راهی باغ، جنگل، کوه یا طبیعت شده اند. هنوز زیرانداز کامل پهن نشده، یک نفر از گوشه جمع می گوید: «حالا کی چای درست می کنه؟» همین جمله کافی است تا ناگهان همه به آسمان، درخت ها، کفش هایشان یا نقطه ای نامعلوم در افق خیره شوند! چون همه عاشق چای آتشی هستند، اما کمتر کسی دوست دارد مسئول آماده کردن آن باشد. بالاخره یک نفر که معمولاً دل رحم تر از بقیه است، داوطلب می شود. هیزم ها جمع می شوند، آتش روشن می شود و تازه عملیات پیدا کردن کتری شروع می شود. یکی می گوید: «کتری توی صندوق عقب بود.» یکی دیگر جواب می دهد: «نه، من دیدم کنار ساک خوراکی ها گذاشتنش.» نفر سوم با آرامش کامل اعلام می کند: «فکر کنم اصلاً کتری رو نیاوردیم!» بعد از چند دقیقه جست وجوی نفس گیر، کتری از زیر کیسه زغال، پشت صندلی یا کنار سیخ های کباب پیدا می شود. همه خوشحال می شوند، اما وقتی کتری بیرون می آید، مشخص می شود آن قدر کوچک است که نهایتاً می تواند برای سه نفر چای آماده کند؛ درحالی که تعداد افراد حاضر در جمع دوازده نفر است و پنج نفرشان هم چای را در لیوانی می خورند که بیشتر به پارچ شباهت دارد! دور اول چای؛ برای بزرگ ترها کتری کوچک پر می شود و روی آتش قرار می گیرد. بعد از مدت ها انتظار، آب جوش می آید؛ اما هنوز قوری پیدا نشده است. یکی می گوید چای را مستقیم داخل کتری بریزیم، دیگری می گوید این کار به اصالت چای آتشی لطمه می زند و نفر سوم پیشنهاد می دهد چای را داخل یک قابلمه کوچک دم کنیم! بعد از تشکیل جلسه ای غیررسمی و بررسی همه پیشنهادها، قوری پیدا می شود؛ ولی آن قدر روی کتری لق می زند که با کوچک ترین حرکت، به سمت آتش متمایل می شود. حالا باید یک نفر کنار آتش بنشیند و قوری را زیر نظر بگیرد؛ انگار قوری یک کودک نوپا است که هر لحظه ممکن است به سمت آتش شیرجه بزند. سرانجام دور اول چای آماده می شود. اول برای بزرگ ترها می ریزند، بعد برای مهمان ها و بعد برای کسانی که زودتر لیوانشان را جلو آورده اند. تا نوبت به مسئول چای برسد، کتری خالی شده است! دور دوم چای؛ برای کسانی که دور اول به آن ها نرسید دوباره آب داخل کتری ریخته می شود. دوباره باید منتظر ماند تا آب گرم شود. این بار باد شروع به وزیدن می کند، شعله کم می شود و چوب ها دود می کنند. یکی با مقوا باد می زند، یکی هیزم اضافه می کند و دیگری که هیچ مسئولیتی ندارد، از فاصله ای امن راهنمایی می کند: «آتش رو بیشتر کن، این جوری تا شب آب جوش نمیاد!» پس از تلاش فراوان، دور دوم آماده می شود. اما حالا کسانی که دور اول چای خورده اند، دوباره لیوانشان را آورده اند؛ چون به قول خودشان: «چای آتشی یکی که نمی شه!» در نتیجه کسانی که هنوز چای نخورده اند، باید برای دریافت سهمشان وارد مذاکره شوند. کتری نامتعادل، قوری لق و مسابقه نجات چای! یکی دیگر از مشکلات رایج هنگام تهیه چای در طبیعت، قرارگرفتن نامطمئن کتری و قوری روی یکدیگر است. گاهی کف قوری با قسمت بالایی کتری تناسب ندارد و قوری مانند ورزشکار بندباز، روی کتری تعادلش را حفظ می کند. کافی است شعله کمی بلندتر شود، باد بوزد یا کسی هنگام اضافه کردن هیزم به پایه کتری برخورد کند؛ ناگهان همه با صدای بلند می گویند: «قوری! قوری رو بگیر!» در این لحظه دیگر کسی به فکر خودش نیست؛ همه برای نجات قوری وارد عمل می شوند. یک نفر دستش را جلو می برد و تازه یادش می افتد که قوری داغ است، یک نفر دستکش پیدا نمی کند و نفر دیگر با یک تکه چوب تلاش می کند قوری را سر جای خود برگرداند! اگر قوری سالم بماند، چای طعم پیروزی می دهد. اگر هم داخل آتش بیفتد، برنامه دم کردن چای از ابتدا شروع می شود. وقتی وسایل بزرگ و سنگین، نصف صندوق عقب را اشغال می کنند بعضی ها برای اینکه با مشکل کمبود آب جوش مواجه نشوند، بزرگ ترین کتری موجود در خانه را همراه می برند؛ همان کتری ای که احتمالاً از دوران کودکی در انباری بوده و برای جابه جایی اش به دو نفر نیروی کمکی نیاز است! کتری بزرگ وارد صندوق عقب می شود و ناگهان مشخص می شود دیگر جایی برای ساک لباس، مواد غذایی، زغال، زیرانداز و وسایل کمپ باقی نمانده است. در نتیجه باید یکی از مسافران، بخشی از مسیر را در حالی طی کند که بالش، بسته زغال و ظرف های غذا را در آغوش گرفته است. از طرف دیگر، کتری و قوری های ظریف خانگی نیز برای استفاده کنار آتش و در شرایط سفر طراحی نشده اند. ممکن است دسته های آن ها شل شوند، قطعاتشان در مسیر آسیب ببینند یا قرارگرفتن مستقیم کنار آتش ظاهرشان را خراب کند. بنابراین همیشه انتخاب بین دو گزینه سخت پیش روی ماست: یک کتری کوچک و کم ظرفیت که باید چند بار پر شود؛ یا یک کتری بزرگ، سنگین و جاگیر که نصف تجهیزات سفر را قربانی خودش می کند! داستان دسته های شل و قطعاتی که در سفر جدا می شوند در خانه اگر پیچ یا اتصال یکی از قطعات ظرف شل شود، ابزار در دسترس است و می توان آن را تعمیر کرد. اما وسط طبیعت، زمانی که تازه آب در حال جوش آمدن است، جداشدن دسته یا شل شدن یک قطعه اصلاً اتفاق خوشایندی نیست. ناگهان همه اعضای جمع باید میان وسایل دنبال پیچ گوشتی، انبردست یا سیم بگردند. یک نفر پیشنهاد می دهد دسته را با بند کفش ببندند و نفر دیگری، با لحنی کاملاً متخصصانه، می گوید: «یک تکه سیم داشتم که اگر همراه آورده بودم الان مشکل حل بود!» البته آن تکه سیم افسانه ای هیچ وقت همراه کسی نیست و همیشه در خانه، انباری یا جعبه ابزاری نامعلوم قرار دارد! وقتی چای آماده است، ولی حمل کتری سخت می شود چای آتشی در فضای باز آماده می شود، اما گاهی باید کتری را از کنار آتش بردارید و به محل نشستن افراد منتقل کنید. اگر ظرف بسیار سنگین باشد یا دسته مناسبی نداشته باشد، این جابه جایی دشوار می شود. مسئول چای با قدم های آهسته حرکت می کند، همه باید مسیر را باز کنند و یک نفر هم از دور فریاد می زند: «مواظب باش، داغه!» انگار خود کسی که کتری جوشان را حمل می کند از داغ بودن آن خبر ندارد! بیایید خودتان را راحت کنید! اگر شما هم برای آماده کردن یک چای آتشی ساده، بارها با کتری کوچک، قوری لق، وسایل سنگین، کمبود آب جوش و انتظار طولانی مهمان ها روبه رو شده اید، وقت آن رسیده است که خودتان را راحت کنید. هر زمان دلتان خواست یک چای آتشی اصیل و خوش عطر، از همان چای های «مامان بزرگ پز» باغ های قدیمی آماده کنید، کافی است ست شامورتی کتری و قوری ۳ لیتری ایران ظروف مدل آتیش نوش را همراه خود ببرید. این ست با طراحی سبک، جمع وجور و کاربردی، برای استفاده در باغ، طبیعت، سفر، کمپینگ و دورهمی های دوستانه ساخته شده است. کتری و قوری به راحتی روی یکدیگر قرار می گیرند و طراحی محل اتصال آن ها به شکلی است که قوری با ثبات بیشتری روی کتری می نشیند. به این ترتیب می توانید آب را در کتری بجوشانید، چای را داخل قوری دم کنید و هر دو را به صورت هم زمان روی آتش قرار دهید؛ درست مانند همان چای های قدیمی که در باغ خانه بزرگ ترها می خوردیم. ست شامورتی کتری و قوری مدل آتیش نوش ست شامورتی مدل آتیش نوش شامل یک کتری با ظرفیت ۳ لیتر و یک قوری هماهنگ است. این محصول برای افرادی طراحی شده که به نوشیدن چای آتشی علاقه دارند و می خواهند در سفر و طبیعت، یک ست سبک، مقاوم، جمع وجور و مقرون به صرفه همراه داشته باشند. ظاهر سنتی شامورتی در کنار رنگ مشکی چروک، حس وحال ظروف قدیمی و چای های آتشی را زنده می کند. درعین حال، طراحی هماهنگ کتری و قوری باعث شده است محصول فقط ظاهر نوستالژیک نداشته باشد و از نظر استفاده عملی نیز برای سفر و طبیعت گردی مناسب باشد. کتری این ست دارای ارتفاع زیاد و بدنه ای کشیده است. این طراحی ضمن فراهم کردن گنجایش مناسب، فضای افقی زیادی اشغال نمی کند. قوری نیز روی قسمت بالایی کتری قرار می گیرد؛ بنابراین هنگام حمل یا استفاده، با یک مجموعه هماهنگ و کم جا روبه رو هستید. مشخصات فنی ست شامورتی کتری و قوری ۳ لیتری English name: 3-liter "Fire-breathing" kettle and teapot set